Een voorstelling over onze gezamenlijke slavernijgeschiedenis, hoe schrijnend de rollen ook verdeeld waren. In Ik zeg toch sorry komen zes acteurs bij elkaar om de viering van de afschaffing van de slavernij in 1863 na te spelen. Wat het inleven in deze historische personages doet met de acteurs zelf, hoe ze zich tot het onderwerp verhouden in deze tijd en of het van invloed is op hun onderlinge verhoudingen, wordt langzaam en pijnlijk duidelijk. Wat

betekent het om anno 2023 sorry te zeggen voor iets wat zo lang geleden lijkt?

Een van de sterkste punten van Ik zeg toch sorry is dat de voorstelling tegelijkertijd functioneert als hilarische buikpijnsatire én als vlijmscherp drama. Het ene moment moet je lachen om het ijdele gekronkel van de witte acteurs, die het zo graag ‘goed willen doen’, maar elk gesprek lijkt gedwarsboomd te worden door hun eigen gekwetste ego’s. Het andere moment luister je naar de verpletterende monoloog van de vrijgemaakte Henriette van Dijk, die met kalme woede de verschrikkingen van haar ‘meester en meesteres’ met het publiek deelt.

Ik zeg toch sorry is een unieke voorstelling voor in ieder geval ons taalgebied. Een gemengde groep acteurs, zwart en wit door elkaar, thematiseert nu eindelijk eens wat dat betekent: spelen met racisme en verschillen, en dan ook nog eens over dat beladen onderwerp van ons slavernijverleden.

Meer info: www.limburgfestival.nl